پرینت
23
اسفند

نقش مواد غذایی در میزان پوسیدگی دندان ها

امتیاز کاربران
ضعیفعالی 

مقدار پوسیدگی دندان ها به اجزای تشکیل دهنده ماده غذایی بستگی دارد. به عبارتی دیگر، پوسیدگی به ترکیب ماده غذایی و اینکه همراه با چه ماده دیگری استفاده می شود، مدت زمان تماس آن با دندان و تعداد دفعاتی که استفاده می شود بستگی دارد.

شکل و فرم ماده غذایی و پایداری آن نقش مهمی در میزان پوسیدگی و کاهش PH محیط دهان دارد. به طور مثال مایعات به سرعت از دهان شسته می شوند و قابلیت چسبندگی کمتری با دندان دارند و مواد غذایی جامدی مثل شیرینی، چیپس، شکلات و … مدت بیشتری با دندان ها تماس دارند. قوام ماده غذایی بر چسبندگی آن موثر است .

آدامس اگر چه حاوی قند بالایی است اما به علت تحریک تولید بزاق و چسبندگی کم آن نسبت به مواد جامد و چسبنده ضرر کمتری دارد. مواد نشاسته ای مانند نان و … ، که به وسیله آمیلاز بزاق قابل تخمیر هستند، هرچه بیشتر در دهان باقی بمانند میزان پوسیدگی زایی بیشتری خواهند داشت. حبوبات که کربوهیدرات زیادی ندارند و چربی و فیبر آنها زیاد است پوسیدگی را متوقف می کنند. غذاهای پروتئینی مثل گوشت، ماهی، تخم مرغ، مرغ و همچنین چربی هایی مثل مارگارین نیز پوسیدگی را متوقف می کنند.

استفاده از پنیر و شیر در انتهای هر وعده غذایی یا توام با مصرف مواد کربوهیدراتی، به علت خنثی کردن PH اسیدی دهان، ضمن مطبوع کردن غذا موجب کاهش پوسیدگی می شوند. مصرف نوشابه همراه با غذا احتمال تولید اسید و پوسیدگی دندانی را افزایش می دهد. زمانی که یک کربوهیدرات قابل تخمیر مصرف شود، کاهش PH باعث تسریع در فعالیت تخریبی دندان می شود که اثر آن ظرف ۵ تا ۱۵ دقیقه شروع شده و تا ۳۰ دقیقه باقی می ماند.

به طور عمده میان وعده ها حاوی مقدار بیشتری ترکیبات قندی هستند به همین دلیل میزان پوسیدگی زایی آن ها بیشتر از وعده های غذایی اصلی است.

فرایند پوسیدگی با تولید اسید شروع می شود و ناشی از متابولیسم باکتری ها در پلاک دندانی است. پلاک دندانی یک توده بی رنگ و چسبناک از میکروارگانیسم ها و مواد قندی است که در اطراف دندان تشکیل می شود و به دندان ها و لثه می چسبد. پلاک دندانی ، باکتری تولید کننده اسید را تغذیه می کند و اسید تولید شده از این باکتری ها ترکیبات معدنی موجود در مینای دندان را حل کرده و سبب ایجاد پوسیدگی و نفوذ باکتری ها به بافت دندان می شود.